Polski Fiat 125p - rocznik 1971

moje pierwsze autko (zielone FSO 1500 '90), od którego zaczęła się moja przygoda z motoryzacją, kupiłem na przekór całej familii i znajomym, bo chciałem mieć po prostu własne auto - jako bezrobotny uczeń nie za bardzo mogłem przebierać w ofertach więc padło na fiata... i bardzo dobrze! po krótkiej fascynacji tjuningiem (na czym dość boleśnie ucierpiał zielony, kończąc na holu do starogardu szczecińskiego bez silnika, z dziurami w progach i białą klapą bagażnika... kompletna porażka) przyszła fascynacja na klasyki. i tak zapragnąłem mieć (no a jakby inaczej) ciemno zielonego klasyka z chromowaną atrapą. dwa lata zajęło mi gromadzenie oszczędności na realizację (a właściwie jak się później okaże - jedynie na rozpoczęcie realizacji) tego marzenia. i tak w październiku 2004 roku stałem się właścicielem...



...Karoliny.
ewidentnie nie była ciemno zielona-lecz to się miało zmienić. oprócz tego co tu dużo mówić - Karolina od początku była kundelkiem: nieoryginalny silnik, LPG, hamulce od nowszego typu, powypadkowy, wymieniony pas przedni, przerabiane błotniki, nieznany przebieg (ale raczej duży, bo n-ty silnik był na wykończeniu), zmienione wnętrze, absolutny brak historii, itd.



od początku trochę pechowo bo nie dalej jak 2-3 miesiące po zakupie zaczął się prawdziwy wysyp klasyków na rynku, można było przebierać w ofertach, ale... Karolina już została







brak szlachetnego pochodzenia Karoliny dość istotnie wpłynął na dalsze jej losy; większość orthodoxów pewnie się za głowę złapie: zima, sól, a będzie jeszcze gorzej





w końcu auto zostało wymyślone do jeżdżenia, więc niech tak zostanie

(wkrótce parę słów o dalszych losach kundelka...)

...historii ciąg dalszy
od początku Karolina zaczęła dużo jeździć. trasy gdańsk-wawa, wawa-gdańsk, litwa, mazury, itd. co po paru miesiącach i x-litrach dolanego Specjala (mowa o oleju, nie piwie ) doprowadziło ją na stół operacyjny





Karolina ma to nieszczęście że na niej uczyłem/uczę się podstaw mechaniki i wszystko co robiłem/robię, robię najczęściej po raz pierwszy. tak samo z remontem silnika...



o dziwo, po tym ruskim remoncie auto jakoś się toczyło, aby na wiosnę ubiegłego roku zatoczyć się... na holu pod garaż Koota (który chyba nie do końca świadomy moich zamiarów zgodził się wogóle na ten pomysł - za co raz jeszcze chciałem mu w tym miejscu serdecznie podziękować! )





zgromadzone gadżety zdradzały to co miało wkrótce nastąpić:



no i zaczęło się!



przynajmniej w jednym Karolina nie różniła się od większości pospolitych aut --> ładnie wyglądała tylko na zdjęciach. po dokładniejszych oględzinach można było znaleźć wiele słabych punktów









czyli wiadomo już "PO CO?"; teraz pytanie "JAK?" ano normalnie po polsku, czyli szlifierka, migomat i jechane!













blacharz reprezentował typowo średnią klasę własnej profesji, czyli: po najmniejszej linii oporu i bez jakiegokolwiek szacunku dla klasyka (choć trzeba przyznać że skasował mniej niż np. Rzepecki). mimo to (a może właśnie dlatego) starałem się ułatwić mu robotę a sobie zaoszczędzić dodatkowych zmartwień (tak mi się przynajmniej wydawało...)





zaletą piaskowania jest min. to że doskonale uwydatnia większość mocnych (tych zaskakująco było w Karolince więcej) i słabych (blacharz nie ma szans żeby umywać łapek - po prostu musi to połatać) stron naszego podwozia/nadwozia













przestroga dla innych: oczywiście widocznych na zdjęciach zawieszenia, mechanizmów, szyb, klamek, kabelków, resztek bitexu wogóle nie powinno tam podczas piaskowania być! w tym wypadku absolutny brak profesjonalizmu i niedopatrzenie ze strony autora niniejszych wypocin! TAK SIĘ NIE PIASKUJE SAMOCHODÓW!

pamięć ludzka jest jednak krótka i bardzo wybiórcza, więc rzut oka na świeżo zabezpieczone podwozie szybko koi złość i zszarpane nerwy











to be continued...

Cieszę się że Karolina zagościła na łamach NASZYCH POJAZDÓW jest to jeden z nielicznych fiatów które znam poddanych tak gruntownemu remontowi, gratuluje samozaparcia i determinacji

aktualnie Karolina jest uzbrajana i mam nadzieje że jeszcze w tym roku (chociaż już jest spore opóźnienie ) zagości na spocie w 3CiTy

Śmiem podejrzewać, Lechu, że to jest ostatni samochód, jaki poddasz w swoim życiu takiej generalnej naprawie.
Wspaniała relacja.

Widzę, że ostatnie fotki są zrobione juz u znajomego pana Górala. Jak to sie stało?

a tak bardziej serio, to: po zakończeniu etapu blacharskiego auto zostało zabrane od blacharza (chyba już nie muszę tłumaczyć dlaczego). w międzyczasie Pagan poratował mnie namiarem na wspomnianego już Pana Górala. panowie poprawili progi, pasowanie błotników, drzwi i parę jeszcze innych detali po czym zabrali się za swoją robotę. efekt?











hmmm... miał być ciemno zielony, a wyszedł jeloł-dla-chama?! właściwie to aż do momentu kiedy kupowałem lakier nie byłem zdecydowany. w końcu wystraszyłem się że zielony nie wyjdzie taki jaki sobie wymarzyłem więc postawiłem na L208.
na auto poszły 4 litry lakieru + litr utwardzacza + litr rozpuszczalnika, czyli w sumie 6L. mikstury. wszyscy robili że czemu tak dużo, a w sumie... i tak zabrakło. przede wszystkim zabrakło na komorę silnika, która nie do końca wyszła tak jak chciałem.
ktoś spyta, a co z resztą? o dziwo nawet mi się podoba

Kolorek bomba!!!

graruluje, fajne autko, i ta wymiana zawieszenie mnie rozwaliłes, trzymaj tak dalej

A mógłbym wiedzieć jak te listwy z rynienki dachowej zdjąłeś? I tak samo z drzwi.


Jak patrze na fotki to mi gęda opada. Szacunek Lechu!!!

Ach, bedzie bardzo ładny kancik .
Znam ten ból z rozkladaniem i składaniem, przeżywam to samo z kombi